گلروی، زن 29 ساله باشنده ی ناحیه هشتم «سیدآباد» ولایت بلخ است که درپیاده رو بیرون روضه ی شریف، در این چله ی تابستان زیر آفتاب داغ شهر مزار نشسته و لباس های دست دوم را برای فروش پهن نموده است. او هر روز با بقچه ی از لباس های کهنه به صحن روضه می آید تا از فروش آن ها شام به کودکان و شوهر معیوبش غذا تهیه کند.
این بانوی جوان، دولت را به عدم توجه به حال مردم فقیر، متهم می نمایید و از فقر و بیکاری، شکایت دارد.
گلروی می گوید: "نه سال عمرمن بعد ازمعیوب شدن شوهرم درجاده ها به خواری وزحمت کشی گذشت، هیچ گاه روزی خوشی نصیببم نشد، آینده اطفال وخانواده ام، سخت رنجم می دهد."
به گفته ی گلروی، شوهر او در جنگ های داخلی افغانستان در دهه ی 70 هردو پایش را از دست داده است.
گلروی با گلوی پر از بغض می گوید:" هر روز که از خانه بیرون می شوم، چشمان کودکان وشوهرمعیوبم به سوی دروازه منتظربه آمدن من می باشد تا لقمه نانی را برای شان پیدا کنم و شکم گرسنه شان را لا اقل برای یک وقت، در بیست و چار ساعت، سیر سازم."
او می گوید که برای این کار هم هر روز با ممانعت و آزار پولیس و مسوولین روضه، رو به رو می شود.
گلروی پولیس حوزه های شهری و مسوولین روضه را، متهم به اخذ رشوه می کند و مدعیست که اگر مبلغی را برای پولیس ها بطور رشوه بپردازد، آن ها برای یک روز به او اجازه می دهند که لباس های مندرس خود را، بفروش برساند.
او گفت: "اگر پول بدهیم ما را می مانند درغیرآن، ما اجازه ی نشستن در این محل را نداریم. من از هر طریق می شنوم که در افغانستان بخاطر مردم فقیر و بیکار کمک های زیادی می شود؛ اما برای ماهیچ کس توجه نمی کند."
عبدالروف تاج، آمر امنیت ولایت بلخ در مورد بر خورد پولیس با دست فروشان، می گوید: "پولیس به عنوان قوه ی اجرائیه، نظر به فرمان شهرداری ودیگر ارگان های مسوول، مجری فرامین دولت است. پولیس طبق هدایت مقامات ولایت، بار ها دست فروشان را از نواحی مختلف شهرجمع کرده درجاهای مشخص، آن هارا جا به جا نموده بود؛ اما بنا برعدم توجه شهرداری ونبود مراقبت، دو باره دست فروشان به مرکز شهر و جاهای مزدحم روی آوردند که سبب بندش راه و مشکل مردم می شوند."
آقای تاج اخذ رشوه توسط پولیس را رد نمود می گوید: "اگر ثابت شود هر سر باز پولیس، اقدام به این عمل نموده است به صورت قطع مجازات خواهد شد. از همین رو شماره های عاجل تیلفون آمریت امنیت درخدمت مردم درهر نقطه شهر قرار دارد و من مصمم هستم که جلو روشه ستانی پولیس بلخ را، بگیرم."
میرعبدالمجید معاون اداری ومالی روضه ی شریف می گوید: " فقر و بیکاری باعث شده که جمعی از زنان و کودکان ومردان به خیابان های روضه شریف، سرازیر شوند وبه کارهای مختلف مصروف شوند؛ این پدیده انواع مشکل اخلاقی بی نظمی جرم و فساد را، ترویج می کند."
خانم کریمه زن دیگری است که به خاطر حل مشکل خانواده اش، کار می کند. او می گوید: "من سر پرست ندارم، تمام کار خانه به دوش من می باشد ودارای 4 کودک یتیم هستم که در حویلی کرایی زندگی می کنیم. خرچ و مصرف خانواده ی خود را ازطریق جاروب وتخم مرغ فروشی، به دست می آورم با آن که روزگار من خیلی خراب است، هیچ نهادی پیدانشده که به خانواده ی من کمک نماید."
خانم کریمه می گوید: "نبود کار مناسب باعث شده است که من در روی سرک تخم مرغ بفروشم. با این هم مسوولین پولیس، ما دست فروشان را در یک محل مشخص نمی ماند که کارکنیم، روزانه تقریبآ سه چهار بار جای ما ازطرف پولیس وشهرداری تبدیل می شود، من ازارگان های دولتی ونهادهای کمک کننده ی خارجی تقاضا می کنم به وضیعیت ما توجه کنند و مشکل مارا حل نمایند."
فوزیه حمیدی، رییس کار و امور اجتماعی ولایت بلخ، در مورد اقدامات این اداره برای دریافت کار به بیکاران، چنین می گوید: "ریاست ما در این اواخر توانسته به تعداد 2650 جوان بیکار از میان بانوان را، به حرفه های مختلف آموزش بدهد؛ ولی ما نمی توانیم بشترازاین در رفع مشکل آن ها کار نماییم؛ زیرا دولت بیشترین بودیجه رابه مسائل امنیتی ودیگرمسائل تخصیص داده است تا زمینه ی کار یابی برای مردم."
درفرهنگ اسلامی برای فقر زدایی، فریضه بنام زکات وجود دارد که نهاد های دولت آقای کرزی در نه سال اخیر، به آن هم توجه نکرده اند.
قاضی سید محمد سامع ریس کمیسون حقوق بشر بلخ می گوید که وضع رو به گسترش فقر در این ولایت، نگران کننده است.
او می گوید:َ " بنابر بررسی های کمیسون ما، وضعیت مردم افغانستان رو به بهبود نیست 36% مردم افغانستان روزانه بیشتر از 1 دالر امریکایی عاید ندارند که این خود یک فاجعه است. همچنان بررسی دیگر نشان می دهدکه میزان قرض هرخانواده پیش ازسال 2009 مبلغ 25 هزار بود؛ اما حالا این رقم یکصدو پنج هزار افغانی را نشان می دهد."
عبدالعظیم عظیمی، عضو نهاد های جامعه مدنی مزار شریف و کار شناس مسایل اجتماعی نیز می گوید: "رفع معضله ی فقر و بیکاری کاملا متوجه دولت می شود. سیستم اقتصادی که بر مبنای سیستم سرمایه داری در کشور جریان دارد، تاثیرعمده خود را بالای زندگی مردم افغانستان داشته، درین سیستم تعداد انگشت شمار به نان و نوا می رسند و اکثریت مردم به فقر و بیچاره گی. از سوی این دولت که تمام سلول هایش را فساد گرفته و مبتنی بر سیستم سر مایه داری بنا شده است، نمی تواند فقر و بیکاری را از بین ببرد."
با آن که شعار های زیادی برای تحقق بخشیدن حقوق زنان وکودکان، درافغانستان سرداده می شود وبیشتر از ده ها نهاد داخلی وخارجی در رابطه به حقوق زنان فعالیت دارند و ملیارد ها دالر کمک برای جامعه ی جهانی در این کشور مصرف شده است؛ اما مشکلات زنان واطفال درافغانستان روز تا روز درحال افزایش است.
