در پانزدهم اسد، دفتر نمایندگی سیاسی ملل متحد در افغانستان (یونما) و کمسیون مستقل حقوق بشر افغانستان، درباره ی کمبود کارمندان زن در روز انتخابات و جریان شمارش آرا، اظهار نگرانی کردند. آنها نبود کارمندان زن (به ویژه نبود کارمندان زنی که در روز انتخابات، رای دهندگان زن را بازرسی بدنی کنند) را چالشی حل ناشده ای اعلام کردند.

پس از این اظهار نگرانی، جریان های مختلف ملی و بین المللی فشارهایی بر کمیسیون مستقل انتخابات اعمال کردند تا کارمندان زن بیشتری جذب نمایند.

ده روز پس از این اعمال فشار، نور محمد نور سخنگوی کمیسیون مستقل انتخابات اعلام کرد که 90 درصد کارمند زن مورد نیاز را استخدام کرده اند. بر اساس اظهارات آقای نور، وزرات های امور زنان و انکشاف دهات، نهادهای استند که به داد کمیسیون انتخابات رسیدند. این وزارت ها توانستند با استخدام کارمندان زن از طریق شوراهای محلی این مشکل را مدیریت نمایند.

مسوولین کمیسیون مستقل انتخابات اظهار می دارند که استخدام کارمندان زن، در همه ی نقاط کشور و به ویژه در ارزگان، پکتیا و پکتیکا، چالش عمده ای برای این کمیسیون بوده است. براساس فهرستی که در پایگاه انترنیتی کمیسیون انتخابات نشر شده است، شمار رای دهندگان زن در ارزگان 24863 تن، در پکتیا 87600 تن و در پکتیکا 44621 تن اعلام شده است.

کمیسیون انتخابات می گوید ده درصد از مشکل کمبود کارمندان زن را با استفاده از ملاهای مساجد و موسفیدان محل حل کرده است.  

شکریه بارکزی، کارشناس سیاسی و عضو پارلمان می گوید که زنان افغانستان در کشمکش های سیاسی و تنش های قومی دخالت کمی داشته اند؛ بناً نقش و مشارکت آنها نباید در انتخابات کمرنگ باشد.

او محل های رای دهی جداگانه برای زنان را خدمت خوبی عنوان می کند؛ اما می گوید که در برخی از محل ها احتمال رای دهی مردان به جای زنان، وجود دارد. او علاوه می کند: "شهروندان، به ویژه زنان باید فعالانه در انتخابات سهم بگیرند. آنها باید رای بدهند و مراقب باشند تا در رای شان تقلب صورت نگیرد".

در پاسخ با مشکل استخدام کارمندان زن، خانم بارکزی می گوید: "در آینده کمیسیون انتخابات باید در نقاط دوردست، از آموزگاران زن، پرستاران و قابله ها کمک بگیرد".

اگر اظهارات مسوولین کمیسیون انتخابات درست باشد، بحران نبود کارمندان زن پایان یافته است؛ اما این پرسش باقی می ماند که چرا کمیسیون انتخابات به اندازه ای منتظر مانده است تا بالاخره وزارت های امور زنان و انکشاف دهات به داد آنها رسیده است؟ و چرا از وزارت معارف استفاده نشده است؟