حامد کرزی، رییس جمهور افغانستان و یکی از نامزدان راه یافته به دور دوم انتخابات، کماکان در عمق بحران به سر می برد.
وی زمانی متحد محبوب غرب نامیده می شد، و در واقع با حمایت مستقیم غربی ها، به ویژه امریکا بر کرسی قدرت تکیه زد؛ اما هم اکنون، در حالیکه جامعه ی جهانی در جستجوی راه برون رفتی از بحران انتخاباتی افغانستان است، حامد کرزی همچنان کانون توجه فشارهای سیاسی بی سابقه ی غرب است.
انجنیر محمد حبیب، تحلیلگر سیاسی می گوید: "دوره ای دوستی میان کرزی و غرب به آخر رسیده است". به باور وی اعتماد سازی مجدد، کار آسانی به نظر نمی رسد و حتی اگر کرزی در دور دوم انتخابات برنده شود، غرب به عنوان یک شریک موثر به وی نگاه نخواهد کرد.

پس از جنجال های گسترده بر سر نتایج انتخابات 29 اسد، نهایتاً در روز 28 میزان، کرزی به تهدیدات و خواست های رهبران غربی تن داد و موافقت اش با دور دوم انتخابات، تا حدودی بر پرسشها در باره ای نتیجه ی دور اول، نقطه ی پایان گذاشت. این تن دهی، آرامش نسبی ای را به دنبال داشت؛ اما به نظر می رسد که این آرامش شکننده و موقتی است.

دور دوم انتخابات میان کرزی و عمده ترین رقیب اش، داکتر عبدالله عبدالله، قرار است که در 16 عقرب برگزار شود.

اما احتمال آن وجود دارد که رسوایی دور اول انتخابات و پیامدهای آن باعث تاخیر دور دوم انتخابات شود. تقلب های گسترده ای که توسط تیم کرزی در دور اول صورت گرفت و نیز خودداری کرزی از پذیرش این تقلب ها، تردیدها و گمان های جدی ای را درباره ی آینده ی روابط کرزی با غرب به میان آورده است.

بحران انتخابات در افغانستان در زمانی اوج گرفته است که ایالات متحده امریکا سرگرم بازبینی راهبرد این کشور در افغانستان است. پیشنهاد اعزام حدود چهل هزار نظامی امریکایی به افغانستان برای مبارزه با شورش های روز افزون در این کشور که از سوی جنرال مک کرستال، فرمانده نیروهایی ائتلاف صورت گرفته، آزمونی سختی را در برابر دولت اوباما قرار داده است.

امریکایی ها به خوبی می دانند که بدون یک شریک افغانستانی با اعتبار، شانس کمی برای موفقیت در افغانستان خواهند داشت.

آقای حبیب در این زمینه می گوید: " اعتماد غربی ها، به ویژه امریکایی ها به کرزی از دست رفته است." به باور آقای حبیب، حکومت کرزی پیش از این نیز به عنوان یکی از ناکاراترین و فاسدترین حکومت های جهان به شمار می آمد؛ اما سطح تقلبی که در انتخابات اخیر اتفاق افتاد، این ناکارایی و بی اعتمادی را دو برابر ساخت. با توجه به این چالش ها، حتی اگر کرزی در دور دوم انتخابات برنده شود، فشارهای شدید غرب بر وی ادامه خواهد یافت.

کرزی با وجودی که با دور دوم انتخابات ریاست جمهوری موافقت کرده است، در برابر پذیرش تقلب های گسترده هنوز هم مقاومت می کند. بازبینی آرا توسط کمیسیون شکایات انتخاباتی نشان داد که از حدود یک میلیون و 300 هزار رای تقلبی، نزدیک به یک میلیون آن مربوط به کرزی بوده است.  

پس از ابطال این رقم، آرای کرزی به زیر "پنجاه جمع یک درصد" کاهش یافت و همین موضوع سبب رفتن رفتن انتخابات به دور دوم گردید.  

با توجه به موضع تند ستاد انتخاباتی کرزی علیه ابطال آرا، انتظار می رفت کرزی نتیجه ی بازبینی آرا از سوی کمیسیون شکایت انتخاباتی را بی درنگ رد نموده و با برگزاری دور دوم مخالفت ورزد؛ اما در آخرین دقایق، موضع کرزی نرم شد و تصمیم خلاف این انتظار اتخاذ کرد.

در نشست مطبوعاتی ای که روز 28 میزان در همین زمینه برگزار شد، کرزی با نتایج اعلام شده از سوی کمیسیون انتخابات موافقت کرد؛ اما با این حال نپذیرفت که در دور اول تقلب هایی گسترده صورت گرفته است. به باور آقای کرزی، انتخابات افغانستان بدنام شد و به آرای حدود یک میلیون نفر احترام گذاشته نشد.

آقای کرزی می گوید که وی بخاطر ترجیح منافع افغانستان به منافع شخصی خودش، دور دوم انتخابات را پذیرفته است.

اما مسلم است که کرزی هم اکنون در وضعیت دشوار و حساسی قرار گرفته است. آقای کرزی که همواره به عنوان دست نشانده ی غرب، به ویژه امریکا، قلمداد شده است، در چند سال گذشته تلاش های زیادی کرده تا نشان دهد وی از استقلال ذهنی و سیاسی برخوردار است. به ویژه پس از روی کار آمدن اداره ی اوباما در ایالات متحده، تلاش های کرزی برای آزادی عمل، بیشتر به بیگانه ستیزی استوار بوده است.

مسعود انصاری، نویسنده و تحلیگر سیاسی می گوید: ”ستاد انتخاباتی کرزی به شدت علیه آنچه مداخله ی بیگانه ها در روند انتخابات می نامیدند، تبلیغ می کردند. آنها ادعا می کردند که تصمیم کمیسیون شکایات انتخاباتی تصمیم سیاسی ای است که زیر فشار خارجی اتخاذ شده است؛ اما در نهایت متوجه شدند که بازی با دم ببر خیلی خطرناکتر است."

به باور آقای انصاری، کرزی هیچ دلیلی براساس قانون اساسی و یا دلیل قابل توجیه دیگر نداشت که بخواهد نتیجه ی بازبینی کمیسیون شکایات را رد کند. هرگونه تلاش برای رد این نتیجه، بازی سیاسی ای پرمخاطره ای بود که می توانست پیامدهای غیر قابل پیش بینی داشته باشد.

شماری زیادی از مقامات بانفوذ غربی و ملل متحد، به شمول بان کی مون، دبیر کل سازمان ملل متحد، گوردن براون، نخست وزیر انگلیس، و هیلاری کلنتن، وزیر خارجه امریکا، پیش از اعلام نتیجه بازبینی به کرزی تیلفون زدند. انصاری می گوید: " مسلماً این تماس ها التماس های عاجزانه نبود، بلکه هشدارهایی جدی بود که نباید کرزی از خط قرمز عبور کند.

با شدت گرفتن بحران سیاسی در افغانستان، کاخ سفید نیز بر شدت فشارهایش افزود، تا حدی که تهدید کرد ایالات متحده کمک هایش را در صورت نبود یک شریک با اعتبار در افغانستان، قطع خواهد کرد.

برای دولتی که مستقیماً بر پایه حمایت های اقتصادی و نظامی خارجی استوار است، چنین موضوعی فاجعه آفرین به نظر می رسد.

راحم ایمانوئل، رییس دفتر باراک اوباما، آشکارا گفت که اوباما تا زمانی که راه حلی برای بن بست سیاسی در افغانستان پیدا نشود، بحث روی پیشنهاد اعزام نیروی بیشتر به افغانستان را به تاخیر خواهد انداخت. ایمانوئل افزود که اوباما نمی خواهد، سربازان امریکایی  برای حکومتی بجنگند و جان خود را از دست دهند، که به صورت گسترده ی غیر مشروع به شمار می رود.

ایمانوئل به تلویزیون سی ان ان گفت: "بی باکانه خواهد بود که ما تصمیم در باره ی اعزام نیروی بیشتر به افغانستان را در زمانی اتخاذ کنیم که ندانیم آیا شریک افغانستانی موثری وجود دارد یا نه؟ شریکی که بتواند فرصتی را که سربازان امریکایی ایجاد می کنند حفظ کند و خدماتی مورد نیاز مردم افغانستان را فراهم نماید."

اما به نظر می رسد که حضور سناتور جان کری در کاخ ریاست جمهوری و مباحثات داغ وی با کرزی موثرترین اقدامی بوده است که پس از بحران انتخاباتی در افغانستان اتخاذ شد.  

این که جان کری به کرزی دقیقاً چه گفته است معلوم نیست؛ اما بسیار محتمل به نظر می رسد که وی نیز نیات و اهداف اوباما و ایمانوئل را مور بحث قرار داده باشد. به نوشته ی روزنامه نیویارک تایمز، دیپلومات های غربی در کابل می گویند، سناتور کری آشکارا به کرزی گفته است که اگر وی نتیجه انتخابات را رد کند، حمایت ها از حکومت وی در ایالات متحده و اروپا از بین خواهد رفت.

داکتر محی الدین مهدی، کارشناس سیاسی در کابل می گوید، کرزی در نهایت تسلیم فشارهای خارجی شد و مجبور گردید که به خواست های جامعه ی جهانی پاسخ "بلی" بگوید.  

مسلم است که فشارهای خارجی بر کرزی وی را در وضعیتی دشواری قرار داده است؛ اما با این همه، این فشارها دستکم در داخل افغانستان برای وی بهره هایی نیز به دنبال داشته است.

در چند سال گذشته، کرزی محبوبیتی نسبتاً خوبی در میان عناصر ضد امریکایی در افغانستان به دست آورده است. شماری از مردم افغانستان، بیانیه های تند کرزی علیه تلفات غیرنظامی در افغانستان را می ستایند، و این گونه می پندارند که کرزی در برابر دیکته های امریکایی ها ایستاده است.

حسین راشدی، شهروند 49 ساله کابلی می گوید: "من به دلیلی به کرزی علاقه مندم که وی نمی خواهد خارجی ها در افغانستان مداخله کنند." به باور وی، کرزی در دور اول برنده ی انتخابات شده بود؛ اما خارجی ها در نتیجه نهایی دستکاری کردند.  

سلیمان، 42، ساله با این نظر موافق است. او می گوید برای کرزی به دلیلی رای داده است که فکر می کرد کرزی فقط به فکر افغانستان است.

با این وجود، به نظر می رسد، کرزی تا حدودی توانسته ستیزه های که با غرب انجام داده است را حد اقل در میان مردم عادی، به نفع اش سوق دهد، طوری که مردم فکر کنند وی یگانه چهره ی سیاسی است که در مقابل مداخله هایی خارجی، قد علم کرده است.  

اما کشمکش اخیر میان کرزی و امریکا، که به نظر می رسد کرزی در آن شکست را پذیرفت و در نهایت به خواست آنها تن داد، به چهره ی ظاهراً استقلال طلبانه اش خدشه ای بزرگی وارد کرد.