مصاحبه ی این هفته با " معین مرستیال" عضو مجلس نمایندگان و عضو   جرگه ملی مشورتی  صلح، در مورد این جرگه انجام شده است.

در جرگه مشورتی صلح کدام افراد دعوت شده اند؟

جواب : در این جرگه از اقوام و اقشار مختلف و از نقاط و مناطق مختلف افغانستان مردم دعوت شده اند و اعضاء پارلمان که از اقوام مختلف هستند هم در این جرگه سهم دارند.

بر علاوه پارلمان کشور، از اطراف افغانستان از 360 ولسوالی از هر ولسوالی به موافقه مسولین حکومتی یک نماینده به جرگه میر آید.

به همین ترتیب نماینده گان  جامعه ی مدنی و 30 تن زنان موفق از جامعه مدنی و پارلمان به نمایندگی از زنان به این جرگه می آیند. تجار های ملی، شورای علمای دینی، جامعه فرهنگی، نماینده گان علما و فرهنگیان حضور می داشته باشند که نزدیک به 1250 نفر می شود بر علاوه این در حدود 150 نفر ناظرین هستند که آنها نماینده گان  کشور های خارجی  و اشخاص دیپلوماتیک هستند، نماینده گان کشور های همسایه ، اعضای کابینه، نماینده گان ستره محکمه/ دادگاه عالی، مشاورین ریس جمهور و وزیران، سفیران و نمایند گی با صلاحیت در  جرگه به حیث ناظر اشتراک می کنند نه به حیث نماینده های اصلی جرگه (یعنی حق رای را ندارند.)

درین جرگه نماینده های مردم به چی گونه معرفی می شوند و ساختار معرفی و شکل یافتن این جرگه چگونه است؟

جواب:  سیستم و مکانیزم انتخاب این است که حکومت خود یک اداره است و به او اداره از طرف منطقه صلاحیت معرفی افراد داده شده است. مثلآ والیان در ولایات و ولسوالان در ولسوالی ها و شمار بزرگان قوم را بخواهید و از آن یک نماینده را انتخاب نماید. 

البته در بعضی ولایات مسولین مردم خود را به شکل انتصاب به جرگه معرفی می نمایند بطور مثال در جوزجان وقتیکه ار والی خواسته شد که یک زن را به حیث نماینده به جرگه معرفی نماید وی معاون خود را معرفی کرد.

 به نظر شما آیا رای این اعضای انتصابی برای همه قابل قبول خواهد بود؟

جواب: در این جا هر دو طرف مسولیت دارد مسولیت حکومت این است که انتصاب نکند و این حق را به مردم بدهد حکومت مسولیت اداری را دارد و در رابطه به زنان حکومت باید زنان با نفوز را جمع کرده و این حق را به 

آنها بدهد که در بین خود یک نفر را انتخاب کنند مسولین حکومتی این حق را ندارد که مردم را انتصاب و یا به شکل زور مردم را به جرگه بفرستد و این خلاف اصول جرگه است.

کدام موضوعات در جرگه مورد بحث قرار خواهد گرفت؟

جواب:  در جرگه سه نکته مهم (مشواره، مفاهمه و موافقه ) مورد بحث قرار می گیرد.

اول با نماینده های ملت به شکل دومدار  در مورد صلح مشوره می گردد که آیا ما صلح دوامدار می خواهیم یا نه؟

به این مسئله  دقت میشود که اگر فیصله به این شد که بلی ما صلح می خواهیم پس در رابطه به این صحبت می کنیم که آیا با مخالفین چگونه رفتار کرده می توانیم .

و نقطه سوم این است که وقتی که در مورد  گفت و گو صلح چوکات اماده شد باز با نماینده های ملت صحبت می شود که از همین صحبت یک مکانیزم و سیستم به وجود می آید که با استفاده از همین سیستم با مخالفین میتوانم در رابطه به صلح صحبت نمایم .

به نظر من مسله بسیار مهم این است که این جرگه در افغانستان در میان مردم برای  شناخت هم دیگر، وحدت ملی و محکم نمودن روابط مفید ثابت شود.

شما قبلآ به وحدت ملی اشاره نمودید که در این جرگه اقوام مختلف و مردم مناطق مختلف دعوت شده اند، آیا از طالبان هم برای شرکت دعوت شده است و نظر آن ها در این مورد چه بوده؟

بسیار مردم این انتقاد را میکنند که این جرگه هم شکل نمایشی دارد و مانند دیگر کار های حکومت این هم نتجه ی مثبت ندارد بطور مثال در سال 1386 میان افغانستان و پاکستان جرگه امن منطقوی برگزار شد  که هیچ نتجه نداد.

فرق میان این جرگه و جرگه ی امن منطقه ای در چه است که شما می گویید این نتیجه می دهد؟

در تاریخ افغانستان جرگه نقش بسیار مهم دارد، ما اگر به تاریخ جرگه بنگریم همه ی آن نتیجه مثبت داده اند و در هشت سال گذشته دو جرگه مهم تدویر یافت، یکی جرگه اضطراری بود و دیگر جرگه ساختار قانون اساسی که در نتیجه آن نظام فعلی بوجود آمده است. آخرین جرگه که در میان پاکستان و افغانستان بود،  در آن هم افغانستان مسولیت خود را ادا کرد.

چقدر مطمئن هستید که جرگی ملی مشورتی صلح درتا مین امنیت کمک خواهد کرد؟ 

جواب: افغانها در نهایت امر به این مرحله رسیده اند که دیگر جنگ راه حل نیست، خوشبختانه کسانیکه در برابر نظام فعلی افغانستان می جنگند نیز از جنگ خسته شده اند و میگویند که باید به این مسئله یک راه حل سراغ شود. 

درپهلوی این، جامعه جهانی درزمان حاضر به این فکرهستند که این جنگ تا چی زمانی دوام کند. من امیدوارم که افغان ها درین جرگه به این نتیجه برسند و این فیصله را خواهند کرد که با مخالفان مسلح صلح کنند. من قبلاً پیش بینی میکنم که افغانها خواهند گفت ما باید بین هم صلح نمائیم برای این که جنگ راه حل نیست و میکانیزم که درجرگه مشورتی صلح مد نظر گرفته شده است به خوبی پایان خواهد یافت و مرحله اول هم کامیاب و موفق خواهد بود. 

اینکه این صلح چگونه عملی میشود باید درین مورد با افغانها جامعه جهانی و کشور های همسایه کمک کنند، برای موفق شدن این خواست همکاری  آن عده از کشور های که درامور امنیتی و حکومتی ما برای اهداف مشخص خود، مداخله میکنند و نا امن بودن افغانستان را به سود خود می دانند، نیاز است. 

اگر به صورت مشخص برایم بگوید که هدف شما از کدام کشور های همسایه است که انها درامور افغانستان مداخله می کنند و نمی خواهند که صلح و ثبات در کشور حاکم شود؟

.جواب: به صورت مشخص کشور های مانند ایران و پاکستان که تا اکنون به این نظر نرسیده اند که  صلح و ثبات در افغانستان به سود آنها است، اینها فکر می کنند که نا امنی در افغانستان به سود انها می باشد.  

برای حل این مشکل همین دو کشور همسایه باید به هر شکلی که باشد به این متقاعد شوند که  صلح و ثبات در افغانستان نه تنها به سود آنها بل که به نفع کشور های منتطقه نیز است و اگر این ها به علاقمندی خود به این موافقت نکنند باید بالایشان از طرف جامعه جهانی فشار های سیاسی و اقتصادی وارد گردد تا که به این حاضر شوند که همراه مخالفین ما کمک نکنند و در بهبود امنیت در نظام افغانستان همکاری کنند. 

به این اساس اگر کشور های همسایه و کشور های منطقه همراه با جامعه جهانی یکجا درفیصله های جرگه همکاری کنند ، میکانیزم که از جرگه صلح یاده شده بدست میاید من فکر میکنم که موفق خواهد بود. 

تنظیم کننده های این جرگه کی ها هستند؟

جواب : ازطرف افراد حکومتی که درچوکات آن ریاست اداره امور و یک عده ازکارمندان  اداره های مختلف همکار که هم در بخش های فرهنگی، مالی و اداری کمک می کنند، استخدام شده اند که در بخش مسایل لوژستیکی هکمکاری می کنند که مسوولیت آن را  فاروق وردک وزیر معارف  و صادق مدبر رییس اداره امور به حیث معاوون او کار می کنند که تعداد افراد کارکن در این بخش در حدود 250 تن می باشند.

پس از تدویر جرگه کارمندان بخش لوژستیکی مداخله نمی کنند و تمام صلاحیت ها به نماینده های جرگه داده میشود، یعنی درآن زمان باز حکومت در امور جرگه غرض ندارد و تمام کار بدوش اعضای جرگه می باشد، آنها بین خود انتخابات میکنند و ریس جرگه، معاونین، منشی ها انتخاب می شوند که این همه از صلاحیت های اعضای جرگه می باشد نه از حکومت .