"من یک تبعه ی افغانستان هستم و منحیث یک افغان به قانون اساسی احترام دارم. هرکسی که قانون اساسی را پذیرفت و رئیس جمهور انتخاب شد، از او به عنوان رییس جمهور حمایت می کنم. ما همه اهل هنود در این قسمت کدام مشکل نداریم " این گفته های راجندر سنگ، یک اهل هنود باشنده ی شهر کابل، است.

قرار است در ۲۹ اسد سال روان، انتخابات ریاست جمهوری و شورا های ولایتی افغانستان، برگزار شود.

در میان دیگر مردم افغانستان، اقلیت اهل هنود این کشور به چشم می خورند که در جاجای این کشور زندگی با مشقت را سپری می کنند. این اقلیت دینی در افغانستان در جریان جنگ های سه دهه ی اخیر، تلخی های زیادی را تجربه نمودند.
اقلیت هندو وسک ها در افغانستان، کمتر از یک درصد نفوس این کشور را تشکیل می دهند، آن هاخواستار حقوق سیاسی خود به عنوان شهروندان افغانستان از دولت این کشور، هستند.

بشیر بیژن کارشناس مسایل سیاسی می گوید: " با آن که سک ها و هندوهای افغانستان، نقشی مهمی در انتخابات این کشور از نظر کمیت نفوس نخواهند داشت؛ اما آن ها حق دارند که از رییس جمهور آینده انتظار براورده شدن حقوق سیاسی شان را داشته باشند."
اهل هنود در افغانستان بیشترینه مصروف فروش دارو های گیاهی هستند و بنا بر عقاید مذهبی آن ها، جسد انسان پس از مرگ به آتش کشیده می شود. این اقلیت از نداشتن جای برای آتش زدن مرده های خود،  شکایت دارند وخواستار حل این مشکل از دولت آینده هستند.

این که  آیا اهل هنود در انتخابات اشتراک می کنند یا نه  و در صورت  اشتراک چه خواسته ها وآرزو های را از رئیس جمهوری آینده دارند، دیدگاه های متاوفت از آن ها  ارایه  شده است.

جکمون سینگ بشر دوست 35  ساله که در ساحه کارته پروان شهر کابل  یک دارو فروشی یونانی دارد، سوالات ما را در حالت جواب داد که برای یک شهروند مسلمان این کشور، تعویذ می نوشت.   
جکمون سینگ در مقابل جواب سوال ما که آیا در انتخابات پیش رو شرکت می کند یا نه و از رییس جمهورآینده ی کشور چه آزرو ها و خواسته های دارد؟ چنین جواب ارایه نمود: "بلی من هم یک افغان هستم و در انتخابات  شرکت می کنم و از رییس جمهور آینده این تقاضا را دارم که باید به ما هم همانند دیگر افغانها،  حقوق برابر قایل شود.

با وجود این که در ماده دوم قانون اساسی افغانستان صریحاً ذکر گردیده است دين دولت جمهورى اسلامي افغانستان ، دين مقدس اسلام است . پيروان ساير اديان در پيروى از دين و اجراى مراسم ديني شان در حدود
احکام قانون آزاد مي باشند. اما این حقوق قانونی برای اهل هنود، عملی نیست و آن ها از آزاد نبودن در اجرای مراسم مذهبی خود شکایت دارند.

نرندرسنگ 38 ساله که یک دارو فروشی یانونی دارد، میگوید یگانه مشکل بزرگ که ما به  آن مواجه هستیم، نداشتن محل مناسب برای سوختاندن مرده های خود هستیم.او و دیگر هم مذهبانش از رییس جمهورآینده، تقاضا دراند که این مشکل آن هارا حل نماید او می گوید ما در گذشته محل های را برای اجرای این مراسم داشتیم، ولی در زمان جنگ ها توسط برخی از زور گویان، غصب شدند و بر این محلات خانه آباد شده است. اکنون اگر بخواهیم مراسم مرده سوزان خودرا، انجام بدهیم از پولیس کمک می خواهیم.

داکتر انار کلی هنریار خانم سک و یک عضو فعال  حقوق بشر، در مورد شمار هندو و سک های افغانستان می گوید: پس از روی کار آمدن دوره ی موقت و انتقالی، تمام سک ها و هندو ها از اثر جنگ ها مهاجر شده بودند،  دوباره به وطن برگشتند که شمار آن هاحدود بشتر از ۵۰۰۰ نفر بودند و پس از تهدید ها و اختطاف ها و نیز غصب زمین ها و خانه های شان، حالا شمار این اقلیت در حدود 3 هزار تن می رسد و اگر حالت همچنین ادامه یابد،  امکان دارد که شماردیگری از آن ها، ترک وطن کنند. این مسئله می رساند که دولت افغانستان به مشکلات انها توجه نکرده و نه به آن توجه می کند. وی علاوه نمود که از رئیس جمهور آینده نه تنها در تامین حقوق اهل هنود و سک بلکه در تامین حقوق همه اتباع کشور خواهان توجه جدی هستم. دولت فعلی کار های را که باید انجام میداد نداده است و یا هم قسمی که لازم بود نکرده است؛ اما آرزو این را دارم که حکومت جدید یک تغیرات مثبت را به میان آورد و از روی قانون موجوده خواسته های تمام اتباع کشور، بلخصوص اهل هنود و سک که اقلیت اتباع افغانستان را تشکیل می دهند، در نظر بگیرد اگر چه سک ها و اهل هنود، اتباع کشور هستند اما در دولت نماینده ندارند، خواست من این است که مانند دیگران  برایشان حقوقی را قایل شوند.

به گفته ی خانم هنریار، اهل هنود مشکلات زیاد دارند. آن ها از امنیت شخصی برخوردار نیستند؛ به زبان مادری که پنجابی و اردو است، برایشان زمینه ی آموزش موجود نیست که در این قسمت قانون اساسی هم بعضی کاستی ها دارد و هیچ ذکر در این باره نگردیده است.

اهل هنود افغانستان از انتخابات 29 اسد انتظارات زیادی دارند. اگرحکومت آینده به مشکلات آن ها مانند دولت کنونی پاسخ مثبت نگوید، یک بار دیگر این اقلیت مذهبی در افغانستان مثل سال های جنگ داخلی، از ادامه ی زندگی در این کشور نا امید شوند.